English version below

A line is a dot, that went for a walk

Kan een sculptuur, die uitvergroot of gefragmenteerd geraakt, nog boeiend zijn en nieuwsgierigheid opwekken? Of is een beeld pas perfect wanneer zijn vorm herkenbaar en verklaarbaar wordt?

We kunnen ons de vraag stellen of de composities van Myriam Lombaert, die vooral geleid worden door intuïtie, fungeren als een allegorie op het menselijk bestaan, ergens zwervend tussen perceptie en vebeelding.

Haar oorspronkelijke interesse in dagdagelijkse materialen zoals wattenstaafjes, elastiekjes en koffiepads is geëvolueerd en mondde uit in het gebruik van vooral leer, pels en hun opponenten kunstleer en plastic, die bepalende en uitdagende factoren zijn geworden in Myriam Lombaert haar recentste sculpturen en objecten voor haar project Forêt des Formes. In haar werken ontstaan hierdoor onverwachte ontmoetingen en nieuwe confrontaties waarmee ze de werkelijkheid ombuigt en de esthetische orde in vraag stelt. Haar beeldtaal is eigenzinnig, zonder letterlijke referenties, noch symboliek. De instinctieve creaties volgen geen trend en behoren niet toe aan een bepaalde stroming. 

De zgn. skinscapes die Myriam Lombaert maakt, vinden hun oorsprong in de eeuwenoude body art/body modification. Haar interesse is vooral geënt op de tribale tradities, waar (initiatie)rituelen zoals scarification en tatoeage volgens een eigen methode nog steeds wereldwijd worden toegepast. Myriam Lombaert distilleert er een eigen werkwijze uit en legt haar materialen in een bepaalde plooi voor de creatie van de skinscapes.

Een belangrijke motivatie voor de technieken en manier van werken van Myriam Lombaert, is om in eerste instantie een ruimte te creëren die oneindigheid suggereert en die de kijker toelaat zélf te reflecteren over een beeld, de gebruikte materialen en het proces dat voorafging aan het (meestal ) abstracte eindresultaat. Ze daagt hiermee de kijker uit om zijn zintuiglijke perceptie aan te scherpen.

Een sculptuur mag voor Myriam Lombaert een combinatie zijn van speelsheid en intimidatie. De tactiliteit is dan ook zelden ver weg.

Met veel ontzag volgt Myriam Lombaert het voor haar inspirerende parcours van de kunstenaar Peter Buggenhout. Zijn werk, dat soms vreemdsoortig oogt, verraadt tegelijkertijd een puurheid en authenticiteit in zijn (oer)vorm die je –in een andere vertaling weliswaar – kan terugvinden in het werk van Myriam Lombaert. Haar beelden lijken eerder geboren dan gemaakt. Haar spontane ingeving is haar kompas, waardoor een werk resulteert in een combinatie van opgedane kennis en invulling van het moment. Een ongepolijst uiterlijk geeft haar werk een open karakter maar laat zich niet in een eenzijdige definiëring vangen.

De Argentijns-Italiaanse avant-garde kunstenaar Lucio Fontana die met zijn Concetto Spaziale een nieuwe dimensie voor de kunst schepte, door de 2-dimensionale ruimte van het canvas te doorklieven, activeerde hiermee de 3-dimensionale ruimte van de toeschouwer.

De methode van Fontana bleef Myriam Lombaert intrigeren en zette haar aan om op een eigen manier de grenzen/ afbakeningen tussen schilder-en beeld-kunst te overstijgen, wat leidde tot heel wat nieuwe associaties.

De ingesnoerde, puffy volumes die willen open-of uitbreken geven een spanning (nieuwsgierigheid) waardoor het object op een vreemde manier één wordt met de ruimte waarin het wordt opgesteld of juist niet.

Myriam Lombaert wil de details van het maakproces niet verbergen voor de kijker, maar wil hem er deelgenoot van maken, zonder een vooropgestelde interpretatie of verklaring op te leggen, zonder een narratief te voorzien.

Het is een uitnodiging om deel te nemen aan een meerzijdige gewaarwording en ervaring.

De sculpturen zijn soms complex en barok, waardoor hun rol onvoorspelbaar en rusteloos overkomt. Ze komen tussen en confronteren, ze manifesteren zich en dagen uit om nogmaals te kijken, connectie te maken met de kijker.

Er ontstaat een dynamisch spel tussen afgeronde, golvende en gekartelde vormen, rasters en seriële herhalingen zowel in haar kleurgebruik als in haar composities. Bij bepaalde 3 dimensionale motieven/vormen is enige verwantschap met Arabische arabesken, met de abstracte spanningsbogen en bewegingscurves niet te loochenen. Ze zijn terug te vinden in de kalligrafie, die onbetwist de meest vereerde vorm van de islamitische kunst is. Een suggestieve glimp van tekens uit de islamitische kalligrafie duikt hier en daar op in werk van Myriam Lombaert .

De nieuwe contouren die soms gebruikt worden in haar werk, tonen aan dat Myriam Lombaert niet zozeer wakker ligt van een natuurgetrouwe weergave van een figuur dan wel om te focussen op de intrinsieke waarde van artistieke elementen die een werk kan oproepen door fragmenten toe te voegen of net weg te laten. Ze neemt risico’s om nieuwe uitdrukkingsvormen te ontwikkelen, laat zich graag even meeslepen in dit speelveld en verrast opnieuw met vormen die als vanzelf verschijnen en een eigen bestaan claimen.

A line is a dot, that went for a walk

Can a sculpture, which becomes enlarged or fragmented, still be captivating and arouse curiosity? Or is a sculpture perfect only when its form becomes recognisable and explicable?

We can ask whether Myriam Lombaert’s compositions, which are mainly guided by intuition, function as an allegory on human existence, wandering somewhere between perception and imagination.

Her initial interest in everyday materials such as cotton buds, rubber bands and coffee pads has evolved and resulted in the use of mainly leather, fur and their opponents artificial leather and plastic, which have become defining and challenging factors in Myriam Lombaert’s most recent sculptures and objects for her project Forêt des Formes. In her works, this creates unexpected encounters and new confrontations through which she bends reality and questions the aesthetic order. Her visual language is idiosyncratic, without literal references or symbolism. The instinctive creations do not follow any trend and do not belong to any particular movement. 

The so-called skinscapes made by Myriam Lombaert have their origins in ancient body art/body modification. Her interest is mainly drawn from tribal traditions, where (initiation) rituals such as scarification and tattooing are still practised worldwide according to a proprietary method. Myriam Lombaert distils her own working method from them and puts her materials in a particular fold for the creation of the skinscapes.

An important motivation for Myriam Lombaert’s techniques and way of working is, first of all, to create a space that suggests infinity and that allows the viewer himself to reflect on an image, the materials used and the process that preceded the (mostly ) abstract end result. She thus challenges the viewer to sharpen his sensory perception.

For Myriam Lombaert, a sculpture may be a combination of playfulness and intimidation. As such, tactility is rarely far away.

With great awe, Myriam Lombaert follows the trajectory of the artist Peter Buggenhout, which has inspired her. His work, which sometimes looks strange, at the same time betrays a purity and authenticity in its (primal) form that can be found – in a different translation, admittedly – in Myriam Lombaert’s work. Her images seem to be born rather than made. Her spontaneous inspiration is her compass, so a work results in a combination of acquired knowledge and interpretation of the moment. An unpolished appearance gives her work an open character but does not allow itself to be caught in a one-sided definition.

Argentinian-Italian avant-garde artist Lucio Fontana, who created a new dimension for art with his Concetto Spaziale, by cleaving the 2-dimensional space of the canvas, thereby activating the 3-dimensional space of the viewer.

Fontana’s method continued to intrigue Myriam Lombaert, prompting her to transcend the boundaries/demarcations between painting and visual art in her own way, leading to many new associations.

The constricted, puffy volumes that want to open or break out create a tension (curiosity) that makes the object strangely become one with the space in which it is set up or not.

Myriam Lombaert does not want to hide the details of the making process from the viewer, but wants to make him part of it, without imposing a preconceived interpretation or explanation, without providing a narrative.

It is an invitation to participate in a multi-sided sensation and experience.

The sculptures are sometimes complex and baroque, making their role appear unpredictable and restless. They intervene and confront, they manifest and challenge to look again, connect with the viewer.

A dynamic interplay arises between rounded, wavy and jagged forms, grids and serial repetitions both in her use of colour and in her compositions. In certain 3-dimensional motifs/shapes, there is no denying some kinship with Arabic arabesques, with the abstract curves of tension and movement. They can be found in calligraphy, which is undisputedly the most revered form of Islamic art. A suggestive glimpse of signs from Islamic calligraphy pops up here and there in work by Myriam Lombaert .

The new contours that are sometimes used in her work show that Myriam Lombaert is not so much awake to a faithful representation of a figure as to focus on the intrinsic value of artistic elements that a work can evoke by adding or just leaving out fragments. She takes risks to develop new forms of expression, likes to get carried away in this playing field for a while and surprises again with forms that appear naturally and claim an existence of their own.